EX-ZAAKVOERSTER CARAT HELPT ARMEN
EN VANGT DIEREN OP

Vanja Vandecasteele uit Tessenderlo, ook wel ‘Tante Vanja’ genoemd en de ex-uitbaatster van dancing Carat in Grobbendonk, zet zich al sinds een jaar in voor kansarmen, en voor dieren zonder een thuis. Daarvoor richtte ze de vereniging Pink Paws Pet Rescue op. “Het waren mijn eigen dieren die mij er weer bovenop geholpen hebben, want na het faillissement van mijn discotheek vijftien jaar geleden heb ik diep gezeten.”

Nadat haar discotheek Carat aan de Liersesteenweg in Grobbendonk vijftien jaar geleden dicht moest omdat klanten meermaals op druggebruik betrapt waren, heeft ex-zaakvoerster Vanja Vandecasteele het enorm moeilijk gehad. Bovendien kreeg ze van het hof van beroep in Antwerpen, net zoals haar vader Eric, een voorwaardelijke celstraf van een jaar opgelegd. Vanja Vandecasteele staat er intussen weer helemaal. Een jaar geleden richtte Vanja de vereniging Pink Paws Pet Rescue op. “Met deze vereniging ben ik nu officieel een opvangmama voor katten en honden die geen baasje of eigenaar (meer) hebben. Het ging het afgelopen jaar om al zeker honderd poezen en meer dan dertig honden. Soms krijg ik vissen, vogels, cavia’s of schildpadden binnen.”

De dieren verblijven bij Vanja thuis in Tessenderlo en bij opvangmama’s. Momenteel vangt Pink Paws Pet Rescue een twintig katten en vier honden op. “Soms krijg ik eens wat financiële steun via donaties, maar de grote kosten betaal ik alemaal zelf.”

Bovendien zet Vanja zich met haar vereniging in voor arme mensen. “Ik huur aan mijn huis drie garages en elke zaterdag en soms ook op zondag zet ik die garages open voor kansarmen. Zij mogen er gratis komen winkelen. In de winkel stal ik onder meer kledij, speelgoed, voedsel, snoep, keukenmateriaal en dierenvoeding uit. Dat krijg ik allemaal via giften. Zelfs bekende mensen zoals wielrenner Tom Boonen, komen geregeld goederen afgeven”, vertelt Vanja.

Vanja maakte na het faillissement van de dancing zélf kennis met de andere kant van de medaille. “Ik zat na de sluiting van mijn discotheek en na een echtscheiding volledig aan de grond. Ik had zelfs geen euro meer om een flesje cola te kopen, zo erg was het. Op dat moment besef je dat je je trots moet laten vallen en dat je moet openstaan voor de hulp van anderen. Mensen in gelijkaardige situaties wil ik nu helpen”, legt de vrouw uit. Met Sinterklaas gaat Vanja tweehonderd kindjes uit kansarme gezinnen een snoeppakketje schenken en met Nieuwjaar zorgt ze voor een warme maaltijd voor gezinnen die nergens terecht kunnen.

“Ondertussen noemt iedereen mij tante Vanja, omdat iedereen bij mij terecht kan. Vroeger was dat ook al zo. Ik stuurde klanten in mijn discotheek door naar een afkickkliniek, ik besprak de problemen met hun ouders, en ga zo maar door. Anderen helpen, heeft altijd in mij gezeten.” (HLN 22/11/2014)

____________________________________________________________

Lore en Tom: “We steunen Pink Paws Pet Rescue met plezier”

 

Wielrenner Tom Boonen en Lore Van de Weyer steunen Pink Paws Pet Rescue al van bij het begin en zijn zeer lovend over de vereniging van Vanja Vandecasteele. “Pink Paws Pet Rescue is één van de goede doelen die we met veel plezier af en toe steunen”, zegt het koppel. “We steunen de vereniging van Vanja in de vorm van spullen voor kansarme mensen of spullen voor de dieren die Vanja opvangt. Het gaat dan vooral om kleding, bruikbaar materiaal of dierenvoeding”, legt Lore uit. “We weten dat er nog mensen zijn in de regio die via Vanja hun steentje proberen bij te dragen en dieren en mensen willen helpen. Dat is echt hartverwarmend!”, vertellen Lore en Tom.

“Hopelijk zullen er na het lezen van dit artikel nog mensen zijn die hun steentje willen bijdragen, want dat verdienen de dieren bij Vanja en de kansarmen die ze steunt echt wel”, besluit het koppel. (HLN 22/11/2014)

 

____________________________________________________________

“Ik neem elk dier in huis, behalve een man”

Als ‘Tante Vanja’ is ze een begrip in Tessenderlo. Na een faillissement en een echtscheiding, wist Vanja Vandecasteele (47) dat ze haar hart moest volgen in het leven. Daarom richtte ze drie jaar geleden het kattenopvangcentrum Pink Paws op. Ondertussen redde ze 400 dieren van mishandeling, verwaarlozing en zelfs de dood. Alsof dat nog niet genoeg is, sluit ze ook zo’n 300 minderbedeelden in haar armen. Met zeven garages bomvol gratis spulletjes en een luisterend oor, geeft ze iedereen terug een beetje hoop. “Want ik weet wat het is om zelfs geen centen te hebben om een flesje cola te kopen.”

Hoe ben je op het idee gekomen om een kattenopvang te starten?

“Ik ben van kleins af aan al een hele grote dierenvriend. Na mijn echtscheiding en het faillissement van mijn dancing Carat is de liefde voor mijn dieren nog groter geworden. Zij hebben me er doorheen gesleurd. Beetje bij beetje is die liefde uit de hand gelopen. (lacht) Je vangt een kat op en nadien volgt de tweede. En dan denk je: nu is het genoeg. Maar ik kan geen nee zeggen. Op dit moment zitten we met 124 katten.”

Door het faillissement van je zaak heb je even zwarte sneeuw gezien. Hoe kijk je daar nu op terug?

“Mijn echtscheiding en de sluiting van mijn zaak hebben me gemaakt tot wie ik nu ben. Er zijn momenten geweest waarop ik niet eens centen had om een flesje cola te kopen. Zo arm was ik, terwijl ik vroeger alles had wat ik maar wilde. Het is pas als je het zelf meemaakt, dat je het begrijpt.”

“Ik ben naar het OCMW moeten stappen om hulp te vragen. Dat was voor mij erger dan de Mount Everest beklimmen. Ik begreep niet dat ik daar naartoe moest, dat was toch enkel voor échte sukkelaars? Stilaan ben ik toch terug op mijn pootjes terechtgekomen en heb ik beseft dat er veel mensen in die situatie zitten. Ik moest iets voor hen doen. En zo ben ik begonnen met niet enkel katten, maar ook kansarmen te helpen.”

Hoe doe je dat dan?

“Ik heb een heel goede samenwerking met OCMW’s. Zij melden me dat ze een kast of een bed nodig hebben en dan probeer ik dat te regelen via oproepen op Facebook. Verder huur ik zelf zeven garages die vol staan met gedoneerde spullen. Kleding, meubels, borden, lampen… Zeg iets en ik heb het. Ik kan iedereen helpen, buiten mezelf. (lacht) Die spulletjes zijn dan gratis op te halen. Op sommige dagen komen er tot 100 bezoekers langs. In de winter krijgen ze een kopje soep, bij Sinterklaas deel ik meer dan 100 cadeautjes uit en op Kerstmis kunnen ze een kerstmenu ophalen.”

“Zelfs dit loopt uit de hand. Je begint met één garage waarmee je tien mensen helpt. Het jaar nadien stonden er honderd mensen aan te schuiven en nu moet ik zelfs lotjes trekken voor het kerstmenu. Dankzij Kiwanis Alchemia Tessenderlo heb ik zelf veel voeding kunnen kopen. Zij sponsorden voor 500 euro. Zo’n giften, daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Zo help ik ondertussen 300 kansarmen. Het is ongelofelijk.”

Krijg je er veel vriendschap van terug?

“Ik denk dat de mensen me vooral zouden missen, moest ik er niet zijn. De drempel is hier zo laag omdat ik het zelf meegemaakt heb. Ze durven tegen mij alles zeggen. Vanja, ik ben failliet gegaan en ik heb het financieel zo zwaar. Soms hebben ze een huis en een mooie auto, maar geen brood op tafel door onverwacht ziek te worden. Dan vragen ze aan mij wat ze moeten doen. Het zijn mensen waarvan je niet zou verwachten dat ze arm zijn. Maar ook zij liggen ’s nachts wakker. Als ze hier dan een jeans kunnen komen halen, zijn ze toch even geholpen.”

En toch is je hart voor dieren nog nét iets groter.

“De dieren houden mij recht en tegelijkertijd hebben zij mij ook heel hard nodig. Ik kan hen niet in de steek laten. Ondanks al het verdriet in mijn leven kan ik door mijn katten toch normaler functioneren. Zonder hun liefde was ik een wrak.”

Van waar komen die dieren?

“Heel veel katten worden koelbloedig gedumpt. Die dieren zijn met niets in orde: geen chip, geen sterilisatie. Als een kattin jongen krijgt, vinden mensen er vaak niets beters op dan de kittens ergens achter te laten. Ik word daar heel boos van. Heel veel dieren zijn mishandeld: ondervoed, overgoten met kokend water, verminkt door de oren af te knippen… Echt onvoorstelbaar. Mensen bellen me soms ook in het midden van de nacht op om te zeggen dat er een dier gewond langs de weg ligt.”

Dus ook ’s nachts sta je paraat?

“Dierenasielen hebben openingsuren, maar ik niet. Dag en nacht sta ik klaar, ja. Soms bellen ze me zelfs om te zeggen dat hun slang ontsnapt is. En dan stap ik in mijn auto en ga ik een slang zoeken. (zucht)Het is gek wat ik soms meemaak. Maar voor alle duidelijkheid: officieel heb ik een kattenasiel.”

‘Tante Vanja’ is jouw bijnaam. Je lijkt wel een begrip in Tessenderlo en omstreken.

“Iedereen kent me. Ze spreken altijd over tante, nooit over Vanja. Iedereen komt bij mij terecht als ze een dier hebben gevonden. Als ze bellen, zeg ik: sorry, ik kan echt niet meer. We zitten vol. Maar dan komen ze een half uur later aan mijn deur staan en dan denk ik: kom, eentje kan er misschien nog wel bij’ Ik hoop dat ze me nooit bellen om te zeggen dat er een olifant in de tuin staat, want ik vrees dat ik zelfs die zou gaan halen. Ik pak alles in huis, behalve nog een man. (lacht)

Sterilisaties, operaties, verzorging… Dat moet een bom geld kosten.

“Via donaties krijg ik de centen bijeen. Ik vraag, ik smeek en ik bedel als de beste. Anders gaat het niet. Ik had een tijdje terug een kitten die moest geopereerd worden. Kostprijs: 800 euro. Dan doe ik een oproepje op Facebook met een zielig fotootje van de kat en zo krijg ik donaties binnen. Anderzijds doe ik zelf niets anders dan dingen verkopen. Mijn meubels, zelfs mijn auto heb ik ooit verkocht om aan centen te geraken. Mijn laatste euro gaat naar de poezen. Maar goed, ik krijg veel hulp. Mensen geven mij spullen die ik doorverkoop om geld in de spaarpot te krijgen. Zo kan ik al drie jaar dit project draaiende houden en mijn dieren goed blijven verzorgen.”

Zijn er BV’s die hun schouders onder dit project zetten?

“Joyce De Troch is meter van een van de poezen hier. Ik schrijf veel bekende Vlamingen aan. Ook de vrouw van Tom Boonen, Lore, komt hier geregeld helpen. Via Lore is ook Ann Lemmens terechtgekomen op mijn sociale media. Zij heeft een heel groot hart voor dieren en deelt geregeld posts van mij. Ideaal, want zo bereik ik veel meer mensen.”

Hoe kunnen mensen een kat adopteren?

“Ze moeten eerst een vragenlijst invullen en dan kijk ik welke katten bij hun profiel passen. Bij mij kan je niet kiezen voor een witte, een zwarte, een grijze… Ik bepaal dat. Meestal is het dier dat spontaan naar jou toekomt, het juiste. De kat kiest het baasje, niet omgekeerd. Vervolgens ga ik nog op huisbezoek, heel onverwacht. Ik ga kijken hoe de kat er gaat leven. Het moet perfect zijn. Elke kat die bij mij geadopteerd werd, heeft nu een super leventje. Ik blijf dat dier ook opvolgen. Als het tijd is voor vaccinaties stuur ik zelf een sms’je. Ik hou dat allemaal bij. Die mensen adopteren een kat, maar ze adopteren mij erbij. Het zijn mijn schatjes, mijn kindjes.”

Je werkt ook samen met tien opvangmama’s. Hoe ben je daarmee gestart?

“Dat is ook begonnen door een oproepje op Facebook. Ik vroeg me af of iemand geïnteresseerd was om katjes op te vangen. Zo is dat gegroeid. Al die mensen zijn vrienden geworden. We hebben een heel goede klik. Iedereen is even prettig gestoord als ik. (lacht)”

Hoelang blijft zo’n dier bij jou?

“Ik heb sowieso een no kill-asiel. Ik laat geen enkel dier euthanaseren. De dieren blijven leven zolang ze geen pijn hebben. Zelfs de katten met kanker. In drie jaar heb ik amper drie beesten moeten afgeven op die manier. Geen enkel asiel doet me dit na. Ik hoor zoveel over inslapen, die cijfers zijn hallucinant. Hier gebeurt dat niet, ik wil en kan dat niet. Ik réd die beesten. Als ze nadien tien jaar in mijn kattenasiel blijven, dan hebben ze een goed leven gehad. Ze komen hier binnen en ze zijn thuis.”

Is het moeilijk om een dier mee te geven aan een adoptiegezin?

“Enorm. Ik kan niet wenen om iemand die sterft, dan ben ik bikkelhard. Maar als er een kat vertrekt, kan ik nog juist afscheid nemen en de deur dichtdoen. Nadien begin ik te janken. Ik heb die katten er zo dikwijls door gesleurd. Ik ben er dag en nacht voor opgestaan. Sommigen hebben maanden in het ziekenhuis gelegen. Dan is het normaal dat het je raakt als je zo’n dier moet lossen.”

Welke reacties krijg jij?

“De meesten zeggen: Vanja, waar ben je in godsnaam mee bezig? En dat snap ik. Maar het zit in mijn aard. Mijn mama was ook zo. Als je tegen haar zei: die zetel is heel mooi, dan zou ze gezegd hebben pak hem maar mee, ik zit wel op een stoel. En ook ik geef alles weg. Ik kan er niet aan doen.”

Welke toekomstplannen heb je nog?

“Wat al lang op mijn wishlist staat, is een groot huis zodat er genoeg plaats is voor mijn dieren. Als daar dan een magazijn aan vasthangt, zou dat fantastisch zijn. Dan kan ik alle spullen samenzetten zoals in een buurtwinkeltje. Mensen zouden er een tasje koffie krijgen en kunnen bijkletsen. Het is een droom die hopelijk ooit werkelijkheid wordt.”

(HBVL 28/12/2016)